Ben Delirdim, Sen Eksik Kal Çocuk

Bu gece, 23:32’de, Burçe ile muhabbete başlıyoruz. Kendisinde artık sahip olmadığım çocukluk duygularından edebiyata katkı sağlayacak kadar var. Muhabbetin ortasında ansızın biraz ödünç istiyorum, fazla ödün vermeden. Dört tane, kocaman “hayır” alıyorum. An itibariyle dışarı çıkıp, gökyüzünü öpüp de düşen her yağmur tanesine boyun eğeceğimi söylüyorum; “ben onu yaklaşık bir saat önce yaptım” diyor ve ekliyor “o duygular bir daha geri gelmez”. Akabinde ‘off off’ trenini kaçırdığımı itiraf ediyorum ve sazı elime alıyorum:

Biraz sancılı, biraz da ılımanlaştı artık çocukluğumun sesi. Dört yanımı çevreleyen hayallerime yeni isimler takamıyorum, yarına sığmayan gerçeklerim de giderek kısırlaşıyor. Kıyılarımdaki dalgalar ne kadar da birbiriyle boğuşsa ben rüzgârın en sabırlı olduğu zamana savuruyorum kendimi. Yüreğim ilham yüklü bulutlarda biraz daha şeffaflaşsın diye.

Oysa özlenmek güzeldi, kimin özlediğini bilmeden. Şimdi ise, yüreğim bekleme nöbetleri arasında bile olsa, geçen her dakikayı gözlerinden öpüp zarfa koyardım, özlemime postalamak için. Varlığımın gölgesini heybeme koyup yalnızlık iklimine dahi gitmeye razı olurum, çocukluğumu geri getirmek için. Kim bilir, bir daha hangi zamanda şu kesik harflerimden kurtulurum.

Yeni Şeyler

ăn dặm kiểu NhậtResponsive WordPress Themenhà cấp 4 nông thônthời trang trẻ emgiày cao gótshop giày nữdownload wordpress pluginsmẫu biệt thự đẹpepichouseáo sơ mi nữhouse beautiful