bir şair cebindeki bütün harfleri
âzad etti
göğü öptü bütün usluluğuyla çocukluğunun.
çocuklar geçirdi kalbinden parklara doğru
düşmesin diye içini tutarak
rüzgâr gelip tenini okşadı
saçlarına değdi
sessizliğini kırdı
sanki son kez
zeytin güldü nâr`ın bahçesinde
sanki son kez bir kayısı ağacına uzandı yüzü.

ah sondu demeye varmıyor dilim
-meğer
bir gül daha yorulmuş
bir gülü daha yormuş dünya
duymaz şairler kendi kendi ağıdını
şiirin sofradaki yeri değişir
acıyla söylenince herşey.
ki:
her kalem diğerine emanetti(r)
her kalem diğerinin acısıyla söyler kendisini..

gitmeden evvel
hepimiz birer yolcuyuz dedi!
ve güldü bir hüznü kırarak dişlerinin arasında
evet hepimiz birer yolcuyuz
bazılarımız ölmeyiz de
sadece yoruluruz..

Şair

1993 Van doğumlu. Bursa'da yaşamaya çalışıyor. Hüznün sularında yüzen harflerin bir gün elbette güleceğine inanıyor, sevginin-sevgilinin sayfalarına vardığında...