su döktüğümüz bu yangın içre
herkes sırtını döndüğünde
anlarız külün ağırlığını

bu gül bir aşkın terazisine konmamış sanki
bu yürümek emanet
ayaklardan başlattığımız her sefer
yenilgi
biliriz çünkü herkesin kalbi ziyânın çölüne doğrudur

susmak cebe sığmıyor çıkarıp söz ediyoruz ışığın gölgesine doğru
rüzgârı yanıltan bir yarayla duruyoruz
geçmiş hangimizde geçmiş
kabuğun altındaki sızı
insana kendi tarihini hatırlatıyor.

altı çizilen her cümlenin kanı taze
yüksekten kanıyor insan
vakit oldu biz düşmedik de uçurumları düşürdük gözlerimizde
fakat bu çukur
fakat bu kendi gövdemizde..

Şair

1993 Van doğumlu. Bursa'da yaşamaya çalışıyor. Hüznün sularında yüzen harflerin bir gün elbette güleceğine inanıyor, sevginin-sevgilinin sayfalarına vardığında...