Tabela

Oturacak, yatacak yerim yok.Volta atmaya kalksam mesafeler kısalıyor.Kulağımda bir sala, bana inandıklarımdan daha tanıdık geliyor.Paketi çıkarıp bir sigara yakıyorum, gözlerin karanlıkta gözlerime değiyor.

Seninle neyi beceremedik bilmiyorum.Seninle hangi yollardan geçemedik, hangi çiçekleri sevdiremedik birbirimize, hangi filmleri seviyormuşuz gibi yaptık bilmiyorum.Yalnızca seni düşününce eskiden bir hayatım olmadığı fikrine daha fazla kapılıyorum.Yazılacak tüm hikayeler yazılmış, kurulacak tüm hayaller kurulmuş, yaşanacak tüm hayatlar yaşanmış gibi hissediyorum.Sanki bir yerlerde kanım akmış, bir peygamber Allah’a isyan etmiş, bir çocuk ölü doğmuş ve sen gitmişsin.Bana hediyelerin en güzelini, güzelliklerin en sahtesini vermişsin.

Bütün bunları söylemek istiyorum, söyleyemiyorum.Perdemiz kapanıyor, ışığımız sönüyor ve sırf haklı çıkma diye ağlamıyorum.Başkasının canını yakmak için benim canımı yaktığın anları rüyalarımdan bile çıkarıyorum da benim canımı yakmak için canımı yaktığın anları kalbimden çıkaramıyorum.Oysa çok güzel ölebilirdim, çok güzel yaşayabilirdim, inanmazsın belki ama, çok güzel sevebilirdim diye bağırmak istiyorum yüzüne; inanmayacağını biliyorum, susuyorum.

Gün gün saat saat hatırlarken ben her şeyi ikimizin yerine, senin unutacak kadar bile hatırlamama ihtimalinden korkuyorum.Gözyaşım toprak demek, bunu bilmezden geldiğini senin adından bile iyi biliyorum.Kulağına fısıldamışlar, vazifelendirmişler gibi; ya da ne bileyim lüzumsuzsa söndürün yazan bir lambaymışım gibi atıyor kalbin, aksine mutsuz olmamaya çalışarak sesini duyuyorum.Bilirsin iki yüzüm birbirini tutmaz ama tanıdığın insanlar arasında katil olmaya en yakın ben olsam gerek.Hani olur da kazara taşa değer ayağın, o taşı oraya bırakanın mezar taşını bırakmak isterim.Biliyorum, yapmayacağım, çünkü sözlerimi tutamıyorum, yine de içinden ara sıra “olsun” dersin belki de, yalancıların da sevilme hakkı olduğunu bilir dünya.

Unutursun belki, tuttum verdiğim ilk sözü.”Hep kolay olmayacak” diye başlamıştım söze, hatırla; tutamadığım ne kadar söz varsa rakip takıma gol olarak yazılmış, şerefli mağlubiyetlerle mutlu olmayı öğrenmişiz bir kere, ilk golü benim attığımı ekle tabelaya.Küfretmiyorum, ama etsem de üzerine alınma, bu benimle hayat arasında…

Yedek Kulübesi’nden sevgilerle

Yeni Şeyler

ăn dặm kiểu NhậtResponsive WordPress Themenhà cấp 4 nông thônthời trang trẻ emgiày cao gótshop giày nữdownload wordpress pluginsmẫu biệt thự đẹpepichouseáo sơ mi nữhouse beautiful